Cuando se llega a
cierta edad, queda poco que construir y mucho que recordar. De reconstruir recuerdos, de
encajar las piezas del puzle de la memoria, de ser capaces de retroceder en el
tiempo, de mirar viejas fotografías sin que te tiemble el pulso. Cuando se
llega a cierta edad, queda poco que discutir y mucho que reconciliar. No queda
camino que desandar porque no hay vuelta atrás, nada que llevar a donde se va,
solo un buen equipaje de vivencias, de momentos y el bagaje de toda una vida.
Solo nos llevamos lo vivido y con quien lo hemos hecho. Por eso, cuando se llega
a cierta edad, queda poco que menos y mucho más para seguir teniendo motivos
para continuar.
Quan s'arriba a
certa edat, queda poc de construir i molt a recordar. De reconstruir records, d'encaixar
les peces del puzle de la memòria, de ser capaços de retrocedir en el temps, de
mirar velles fotografies sense que et tremoli el pols. Quan s'arriba a certa
edat, queda poc que discutir i molt que reconciliar. No queda camí que desfer
perquè no hi ha marxa enrere, res a dur a on es va, només un bon equipatge de
vivències, de moments i el bagatge de tota una vida. Només se’ns emportem el
viscut i amb qui ho hem fet. Per això, quan s'arriba a certa edat, queda poc
que menys i molt més per seguir tenint motius per continuar.