Mis cansadas manos ya no trazan las
arquitecturas de los enamorados, ya no escriben cartas de amor ni espero recibirlas de quien las escriba.
Palabras epistolares sobre un papel colmado de besos y corazones, donde mis
manos ya no tiemblan al escribirlas, ahora oscilan por el peso de los años,
ganando torpeza, perdiendo equilibrios.
Si pudiéramos regresar al pasado para reescribir nuestro futuro, para
ser el presente que no hemos sido…
Les meves cansades mans ja no tracen les
arquitectures dels enamorats, ja no escriuen cartes d'amor ni esperen rebre-les
de qui les escrigui. Paraules epistolars sobre un paper ple de petons i cors,
on les meves mans ja no tremolen a escriure-les, ara oscil·len pel pes dels
anys, guanyant poca traça, perdent equilibris. Si poguéssim tornar al passat
per reescriure el nostre futur, per ser el present que no hem estat...
Dalmy Gascón

No hay comentarios:
Publicar un comentario